| تبليغات | X |
 |
 |
|
| من امید کوچیکه همتونم |
|
من كيستم ؟ ترانه لبهاي آرزو
همچون صدف ، نشسته به درياي آرزو تلخ آب مرگ مي خورم و دم نمي زنم اندر هواي جرعه ي صهباي آرزو مستان به خواب ناز رفته اند و من بيدارم از شراره ي ميناي آرزو شبها به ياد روي تو صد بوسه مي زنم بر روي ماهتاب شب آراي آرزو جز در سراي درد كه ديگر حكايتي است چشم منست و جلوه دنياي آرزو در گلشن حيات كه روييده خار غم ماييم و ما و سايه طوباي آرزو پنداشتم كه خواهش دل را كرانه ايست اما كرانه كو و تمناي آرزو امروز خون دل خورم و زنده ام كه باز دل بسته ام به وعده فرداي آرزو . ♥♥♥OMID♥♥♥ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه نهم آذر 1384ساعت 15:54 توسط امید |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
اینم یه جور گله دیگه
|
| نوشته های پیشین |
|
آذر 1384 آبان 1384 |
|
RSS
|